ตลอดระยะเวลา 30 ปที่ผานมานี้ M. Kossenko แหงสถาบัน Urals Research Center for Radiation Medicine ที่เมือง Chelyabinski ไดวิจัยสํ ารวจตรวจสุขภาพ ของชาวเมือง จํ านวน 64,000 คนที่อาศัยอยูในหมู บานตางๆ ตอนใตของภูเขา Ural ในประเทศรัสเซีย คนกลุมนี้ไดรับประสบการณพิเศษที่ไมมีใครในโลกเหมือน คือพวกเขาไดตั้งถิ่นฐานอยูใกลกับโรงงานผลิตอาวุธนิวเคลียรของรัสเซีย
ในป พ.ศ. 2492 - 2499 โรงงานแหงนี้ ไดปลอยนํ้าเสียที่มีสารกัมมันตรังสีปริมาณ 76 ลานลูกบาศกเมตรลง สูแมนํ้ า Teena ชาวบาน ที่อาศัยอยูตามลํ าแมนํ้ า ไดใชนํ้ าดังกลาว ในการซักผา อาบ และกิน Kossenko ประมาณ วาชาวบานกลุมนี้ไดรับรังสีปริมาณที่มากถึง 1,700 เทาของปริมาณปลอดภัยตลอดระยะเวลา 7 ปที่โรงงานนี้เปด ดําเนินการ
เทานั้นยังไมพอที่โรงงานแหงนี้ ไดมีอุบัติเหตุนิวเคลียรเกิดขึ้นหลายครั้ง เชน ในป พ.ศ. 2500 ถังเก็บนํ้ าที่มี สาร กัมมันตรังสีไดระเบิด นํ้ าในถังไดทะลักทวมหมูบาน 3 หมูบานเปนเวลานานหลายสัปดาห
ภาระงานหลักของ Kossenko คือตรวจสถิติการเปนมะเร็งของชาวบาน งานที่เธอรับผิดชอบจึงนํ ามาซึ่ง ความเศรา และความทุกข แตในขณะเดียวกันงานนี้ก็กํ าลังมีบทบาทสํ าคัญมากในวงการวิทยาศาสตร เพราะเธอ กําลังศึกษาผลกระทบที่เกิดตอประชากรที่ไดสัมผัส และบริโภคสารกัมมันตรังสีเปนเวลานานๆ
Kossenko ตองเก็บผลงานวิจัยของเธออยางมิดชิด เธอถูกหามมิใหเปดเผยขอมูลใดๆ ตอโลกภายนอกแต เมื่ออาณาจักรคอมมิวนิสตลมสลาย รายงานตางๆ ที่เธอและคณะไดเก็บสะสมก็เริ่มปรากฏออกมาใหโลกภาย นอกทราบ
เมื่อเดือนมกราคมที่ผานมานี้ บรรดาผูเชี่ยวชาญดานภัยจากกัมมันตรังสี จากประเทศสหรัฐอเมริกา ยุโรป และญี่ปุน จํ านวน 20 คน ไดเดินทางมาประชุม และสังเกตเหตุการณที่ Chelyabinski กับเธอ และไดรับรายงาน วาชาวบานที่อยูอาศัยอยูใกลกับโรงงานผลิตอาวุธปรมาณ ูเปนมะเร็งในอัตราที่สูงกว่าชาวบานทั่วไปถึง 3 เทา แต สําหรับคนที่อาศัยอยูหางจากโรงงานมาก โอกาสที่เขาผูนั้นเปนมะเร็งจะนอย
อันความรูปจจุบันที่เรามี เกี่ยวกับอันตรายจากสารกัมมันตภาพ รังสีนั้น เราไดจากการศึกษาและติดตามผูที่ รอดชีวิตจากการทิ้งระเบิดปรมาณูที่เมือง Hiroshima และ Nagasaki แตบุคคลเหลานั้นไดรับกัมมันตภาพรังสี ปริมาณมากในชวงเวลาที่สั้น ซึ่งนับวาแตกตางจากสถานการณที่ Chelyabinski ซึ่งคนที่ทํ างานในโรงงานไฟฟา ปรมาณูและอยูที่ใกลแหลงกําจัดปฏิกูลนิวเคลียรไดรับกัมมันตภาพรังสีที่นอย แตนาน
ที่ประชุมของผูเชี่ยวชาญมีความเห็นพองกันวา การสรุปใดๆ ที่เกี่ยวกับภัยจากกัมมันภาพรังสีจะตองไดจาก ประชากรและปริมาณรังสีที่มากพอ อุบัติเหตุนิวเคลียรในแถบภูเขา Ural ของรัสเซียมีประชากรที่เกี่ยวของมาก เพียงพอ และปริมาณรังสีที่พอเพียงอัน จะทํ าใหขอสรุปที่ไดเปนขอสรุปที่รับฟงได เพราะผลของการสรุปนี้ก็คลอง จองกับงานสํารวจของคณะวิจัยอีกกลุมหนึ่งที่ไดเคยลงพิมพในวารสาร The Lancet ฉบับ เดือนตุลาคม พ.ศ.2538 วาคนงานที่ทํ างานในโรงงานไฟฟาปรมาณูของสหรัฐฯ แคนาดา และอังกฤษจํ านวน 96,000 คน เปน มะเร็งในอัตราที่สูงกวาคนที่ไมไดทํางานในโรงงานไฟฟาปรมาณูมาก
อยางไรก็ตามความผิดพลาดในการสํารวจของ Kossenko กับคณะก็เปนเรื่องที่สรางความไมแนนอนใหแก ผลการสรุปนี้ เพราะเธอไมมั่นใจในขอมูลการใชนํ้ าของผูคนในหมูบานเมื่อ 40 ปกอนโนนนัก และเธอตองอาศัย ขอมูล (ที่ถูกปกปด) ดานโรงงานจากกลุมวิศวกรรัสเซีย เมื่อ 40 ปมาแลวเชนกัน
สถานการณที่เธอทํางานจึงแตกตางจากสถานการณที่ Hiroshima กับ Nagasaki เพราะทุกคนที่รอดชีวิต จากที่ทั้งสองนั้นมั่นใจ และรูดีวาตนเองยืนหรือนอนที่ใด เมื่อระเบิดปรมาณูระเบิด
ในอดีต Kossenko ตองปกปดผลงานวิจัยของเธอ เพราะกลัวผูคนจะแตกตื่น แตบัดนี้ผูคนทั้งโลกไดแตก ตื่นกับผลงานวิจัยของเธอแลวครับ
ที่มา : ดร.สุทัศน์ ยกส้าน
สถาบันส่งเสริมการสอนวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี (สสวท.)
